Maartje Balkesteininstagramemailwebsite

Biko Wouterseinstagramemailwebsite

















Title(s): * en

“Ik maakte dit werk in de hoop dat ik me daardoor een groot kunstenaar zou voelen. Maar dat gebeurde niet. Dus ik zal dit nooit meer doen. ”


Een orgaan dat opzwelt. De lucht langzaam in en uit inhaleer, het ademt, het leeft. Een ruimte zo groot, dat als je erin beweegt, je voor een moment je van de wereld begeeft. Een raster openbaart zich met het licht dat er doorheen valt. Van buiten een zeppelin, ruimteschip of walvis. Maar voornamelijk een orgaan dat de ruimte heeft overgenomen als een kankergezwel. Het zit klem en vast en probeert overal doorheen te komen. Van binnen een schuilplek in isolatie afgesneden van zijn omgeving. Een ruimte die functioneert als grot, een plek om terug te keren naar jezelf. Een Utopia in een Dystopie. Een veranderende wereld vol van desinformatie en ziekte, die ons bewustzijn verziekt. Door miscommunicatie als een bewust gelegde knoop in ons trommelvlies. Kunnen we ons afvragen, wat betekent het nog om eerlijk te zijn? Gehaat als we alleen geliefd worden. Wanneer zijn we het eerlijkst? Is dat wanneer we ons hart op tafel leggen? Of presenteert het zich als de stromende watervallen over onze wangen glijden? Misschien zijn we wel te bewust geworden van eerlijkheid. Een tool om te misbruiken. Ga met ons mee in een zoektocht van liefde, pijn en verdriet.

Er is geen marmer maar wel gekanker.
Geen koffie wel bier.
Kunst als heroïne.
Als levensbehoefte.
Niet voor de koning maar de zwerver.
Fuck de insta story's.
Leef is godverdomme!



English version
Title(s): * and
“ I made this work hoping it would make me feel like a great artist. But it did not. So I will never do this again. ”

An organ that swells. The air goes slowly in and out, it inhales, it breathes, it is a life. A space so big that you are for a moment of this world. A grid forms around you. From the outside a zeppelin, spaceship or whale. But mainly an organ that has taken over the space, like a cancer tumor. It’s stuck and tries to get through everything. The inside, a shelter cut off in isolation from its surroundings. A space that functions as a cave and a place to return to yourself. A Utopia in a Dystopia. A changing world full of disinformation and disease that is ruining our consciousness. Through miscommunication as a consciously tied knot in our eardrum. Can we ask ourselves, what does it mean to be honest? Only hated when we are loved. The fairest to yourself? Is that when we put our hearts on the table? Or do we only see it when gushing waterfalls sliding down our cheeks? Maybe we have become too aware of honesty. A tool to abuse. Join us in a quest of love, pain and sorrow.

Not marble but cancer.
Not coffee but beer.
Art like heroin.
As a necessity of life.
Not for the king, but the hobo on the streets.
Fuck the insta story’s.
Life is goddamnit!